Como intervir? Exemplos dun caso real.

Como intervir nun caso de bulimia ou anorexia?
As persoas que padecen anorexia ou bulimia teñen problemas non só físicos tamén psicolóxicos e é de vital importancia conseguir a axuda necesaria para que poidan superalos.

Hai que facelo entender que a súa situación nos preocupa e que desexamos darlle todo o noso apoio. Non debemos xulgar, só mostrarnos comprensivos e comentar a conveniencia de conseguir axuda profesional.

Aínda que a persoa afectada non queira falar do problema e mesmo negue que exista os que están ao seu arredor non deben calar, hai que falarlles do que se está a observar, facelos entender que se estará ao seu lado sempre. Non hai que intentar controlar as persoas con problemas de anorexia ou bulimia, hai moi poucas posibilidades de gañar.

O máis importante mostrarlle sempre un grande apoio, animalo, facerlle entender que realmente ten un problema que non poderá solucionar sen axuda, pero solicitar esa axuda é algo que só pode facer a persoa enferma.

O camiño será longo e duro, pero ha de saber que sempre que queira terá ao seu lado alguén que lle brindará toda a comprensión e o apoio que necesite, pero é ela a que ha de cambiar o seu comportamento e conseguir, pasito a pasito, gañar a batalla .

Exemplo dun caso real de bulimia:

"O meu problema coa comida empezou hai tres anos, despois dun divorcio moi traumático. Eu sempre fun de constitución delgada e a fame que intentaba aplacar coas miñas "enchentes" non era pola comida, era pola falta de afecto e da incomprensión que eu vivín, mesmo por parte da miña familia máis próxima. Sentindo cheo o estómago encontrábame mellor, porque me concentraba en saciar a miña fame con calquera cousa, abrigo con cousas doce que era o que lle faltaba á miña vida, un pouco de dozura. O meu problema aumentou cando deixou de valerme toda a miña roupa e tiven que empezar a comprar talles que ata ese momento non usara. Cheguei a usar un talle 52".

"Ata agora só me ocupara de comer cada vez máis, pero á vez que o meu talle e a miña culpabilidade aumentaban, empezou a entrar na miña vida o vómito como forma de paliar a cantidade de comida que "tragaba" sen saborear sequera. A continuación dunha enchente de comida íame ao aseo e vomitaba todo o que comera. Ao principio custábame forzar o vómito pero logo aprendín con mestría a tocarme co dedo índice a campaíña da garganta, e nuns segundos vía aparecer todo o que acababa de comer sen ter que facer ningún esforzo. O paso seguinte era comer outra vez e o ritual volvía comezar".

"Un día asusteime bastante. No trascurso dunha tarde de sábado e nunhas 3 horas vomitei 3 veces e o meu estómago xa non me admitía comer máis. Enriba aínda quedaba ante min todo o domingo encerrada na casa e coa despensa e o frigorífico cheos a rebentar de comida".

"Din un puñazo enriba da mesa da cociña e díxenme XA BASTA! Collín todas esas porcalladas que estivera a tomar durante tanto tempo, metinas en dúas bolsas de lixo e tireinas no colector. Despois funme a ver a miña nai."

"Despois de falar con ela, empecei a buscar axuda psicolóxica. Buscar axuda especializada foi o mellor que puiden facer, foi o mellor investimento da miña vida. Aos tres meses xa recuperara o meu talle anterior, a que á miña me gusta, a 42, o meu problema coa bulimia rematara."

Exemplo dun caso real de anorexia:

Con 31 anos, Kate Chilver perdeu a loita contra a anorexia. A moza británica morreu tras padecer case 20 anos a enfermidade. O seu caso foi cualificado polos médicos do Reino Unido como o peor visto xamais.

Aos 12 anos Kate Chilver comezou coa enfermidade e dende entón a súa vida transcorreu de especialista en especialista ata que a anorexia nerviosa remato con ela.

Fontes do recinto hospitalario onde se encontraba internada a moza aseguraron que estaba tan delgada que partes do seu intestino e do seu estómago estaban paralizadas por falta de rego sanguíneo.

Kate resistiu case dúas décadas de sufrimento, con moi poucas perspectivas de curación porque mentres o IMC (índice de masa corporal) saudable se sitúa entre 20 e 25, o seu nunca superou o 12, descendendo nalgún momento mesmo ata o 9. No momento da súa morte apenas alcanzaba os 30 quilos.
O caso de Kate foi o caso máis extremo para os médicos que a trataron. Segundo o doutor Frances Connan, psicólogo consultor na Clínica Vincent Square, no sueste de Londres, comentou no Dailymailcomo dende 2004 a moza era alimentada por un tubo. Só dúas veces durante os 20 anos da enfermidade, conseguiu a alta pero logo recaía.

Tamén recorda como Kate non respondía á medicación e non podía participar en terapias nin practicar exercicio de ningún tipo. Tras a súa morte, os doutores que lle realizaron a autopsia coincidían co doutor Connan en que Kate era a paciente máis delgada que xamais tiveran que tratar.

A súa morte produciuse pola ausencia total de graxa do seu organismo o que permitiu que as súas arterias se pechasen por falta de circulación sanguínea. O seu corpo estaba literalemente "morto de fame", recoñecían os especialistas.